γράφει η Laurel Brunner.

Οι εκτυπωτικές εταιρείες συσκευασίας βρίσκονται υπό συνεχή πίεση για να βελτιώσουν το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα. Τα εμπορικά σήματα είναι όμως αυτοί που τελικά κατακρίνονται από τις ομάδες καταναλωτών για την περιβαλλοντική τους συνείδηση. Το πιθανότερο είναι, η κατάσταση να μείνει ως έχει, τουλάχιστον όσον αφορά το κοντινό μέλλον, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι εκτυπωτικές εταιρείες θα παραμείνουν αιωνίως στο απυρόβλητο.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο πρόσφατα μια περιβαλλοντική ομάδα κατόρθωσε να εμποδίσει τρία εργοστάσια εκτύπωσης εφημερίδων να μεταφέρουν τα φύλλα τους στα πρακτορεία.
Η διαμαρτυρία των διαδηλωτών δεν βασίστηκε στο ότι η εκτύπωση καταστρέφει το περιβάλλον, αλλά στο ότι ο εθνικός Τύπος δεν κάνει τις στοιχειώδεις ενέργειες για την κάλυψη των περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτα δίκαιο, διότι στη συσκευασία χρησιμοποιείται μια ευρεία γκάμα υλικών, εκτυπωμένα και μη. Υπάρχει στενή συσχέτιση μεταξύ του αριθμού των ιστοριών στις ειδήσεις και των καταναλωτών που θέλουν να αρχίσουν να δείχνουν συλλογικά την δύναμή τους σε πολλές γεωγραφικές περιοχές. Θέλουν να βελτιώσουν τα δυσμενή ποσοστά ανακύκλωσης συσκευασιών και αυτό αναγκάζει τα εμπορικά σήματα να εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να επανασχεδιάσουν τις συσκευασίες τους ώστε να είναι ευκολότερη η ανακύκλωσή τους.

Για παράδειγμα η κυλινδρική συσκευασία από τα πατατάκια Pringles, παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες για ανακύκλωση. Αποτελείται από μεταλλική βάση ντυμένη με ένα μανίκι από πλαστικοποιημένο φύλλο χαρτονιού και δύο καπάκια, ένα εσωτερικό μεταλλικό και ένα εξωτερικό πλαστικό. Αυτό υποδεικνύει έναν από τους μεγαλύτερους περιορισμούς στο σχεδιασμό συσκευασιών: πολύπλοκες συσκευασίες, όπως αυτή των Pringles, είναι πολύ δύσκολο να διαχωριστούν στα επιμέρους συνθετικά τους, επομένως δεν μπορούν να ανακυκλωθούν οικονομικά. Το παράδειγμα Pringles είναι ακραίο, αλλά ακόμη και για λιγότερο περίπλοκες συσκευασίες, η εξισορρόπηση της λειτουργικότητας με την ανακυκλωσιμότητα είναι, τουλάχιστον, δύσκολη.

Υπάρχουν προφανή πράγματα που πρέπει να αποφεύγονται κατά το σχεδιασμό μιας συσκευασίας. Το πλαστικό δίχτυ, για παράδειγμα, είναι δύσκολο να ανακυκλωθεί και μπορεί να «κολλήσει» στα μηχανήματα διαλογής και ανακύκλωσης. Πρέπει να αποφεύγονται τα εύκαμπτα πολυστρωματικά φύλλα, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται στις συσκευασίες για πατατάκια και σοκολάτες. Η σοκολάτα μπορεί να συσκευαστεί σε ξεχωριστά στρώματα αλουμινίου και χαρτιού, χωρίς ανάγκη αποδόμησης.

Το πλαστικό γενικά είναι απαγορευτικό. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο σχεδιασμός της συσκευασίας πρέπει να περιλαμβάνει σαφείς οδηγίες ανακύκλωσης, οι οποίες αναγράφονται στη συσκευασία. Η ευαισθητοποίηση των καταναλωτών σχετικά με την ανακύκλωση αυξάνεται και μαζί με αυτήν αυξάνεται και η επιθυμία ελαχιστοποίησης των απορριμμάτων εξαιτίας της συσκευασίας. Αυτή είναι μια ευκαιρία τόσο για καινοτόμους σχεδιαστές συσκευασιών όσο και για τα εμπορικά σήματα που θέλουν να καθησυχάσουν τους πελάτες τους και να ενθαρρύνουν την αφοσίωσή τους.

Πηγή: Αυτό το άρθρο παρουσιάστηκε από το Verdigris project, μία πρωτοβουλία της βιομηχανίας με σκοπό να ευαισθητοποιήσει σχετικά με τον θετικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο των εκτυπώσεων. Αυτός ο σχολιασμός βοηθά τις εκτυπωτικές εταιρείες να εναρμονίζονται με τα περιβαλλοντικά πρότυπα και στο πως η φιλική προς το περιβάλλον εταιρική διοίκηση μπορεί να βοηθήσει να βελτιώσουν τα τελικά οικονομικά τους αποτελέσματα. Το  Verdigris υποστηρίζεται από τις παρακάτω εταιρείες: Agfa Graphics, EFI, Fespa, Fujifilm, HP, Kodak, Miraclon, Ricoh, Spindrift, Splash PR, Unity Publishing and Xeikon.

Πηγή: https://www.fespa.com/en/news-media/blog/consumer-pressure-for-packaging-recyclability-works